Aangename dagen zijn het, waarin de agenda je overdag leeg
aanstaart, maar ’s avonds een afspraakje knippert. Een verre vriend wil je voor
het jaareind absoluut nog eens zien, een wereldreiziger keert terug. Zo’n avond
was het vanavond. Twee vrienden hadden zes genodigden en het menu was zoals het
seizoen: hit by surprise, made with love. De wijnen waren mijn
verantwoordelijkheid en dus bijna uitsluitend Grieks, champagne mocht niet
ontbreken. Omdat de gasten nog nooit Grieks dronken, wilde ik verbluffen met
onuitspreekbare druiven en met kleppers. Kidonitsa met warme geitenkaas in
bladerdeeg, een flirt honing en fris slaatje. Xinomavro rosé met knapperig aardpeersoepje.
Plat de résistance was everzwijnstoofpotje: met Goumenissa absoluut
biodynamisch + Nemea op zijn Super Toscans, beide 2011. De Goumenissa ging
meteen aan het verleiden met zwart fruit en mediterraanse geuren. De Nemea,
Megas Oenos, bleef een paar uren uiterst timide en ontkelkte langzaam bij het
gerecht. De complexiteit was overweldigend, veel elementen in een glas en niet
alle bij naam te noemen. 2011 heeft baat bij lange oxidatie, 24u op voorhand in
karaf of 5 jaar in de kelder. ‘s Werelds beste retsina, houtgelagerd + 2001
champagne Bedel dégorgé in 2012 bij cake met mango en kokosnoot sloten fijn en
fris af.

Uitzonderlijk, was het verdict. Ik sloot de ogen,
bedankte de cheffe, en dacht aan het potentieel van dit soort ontdekkingen.
Vriendschap en vereniging, dat wordt het dit jaar.