Het dorp hulde zich onder de gemiddelde paastemperatuur. De
laatste vijftien jaar werden paaseitjes geraapt in de regen, dit jaar kletterden
ze in stukken op de bevroren grond. De klimaatverandering gaat richting nat en
koud, niet tropisch warm. Toch blijft dit de ijdele hoop van het volk van dit
dorp, dat steeds verder weg staat van de lokale landbouw. Ijdel, want dit jaar
zou de maaltijd winters smaken voor winters geklede gasten. Het ochtendnieuwsitem
“binnen anderhalf uur bereiken we de historisch hoogste graad Celsius van het
voorjaar” werd bliksemsnel als 1 april-grap ontmaskerd. Het haardvuur ging ’s
middags al aan: de wijn kreeg daarom strenge bewaking om niet al te warm
geserveerd te worden. Een paaslam verdraagt geen zurige, jonge wijn en de
gastvrouw gaf de voorkeur aan de gulden middenweg. Daarom kwam een mooie zachte
rijke witte wijn op de tafel.


Een wijn uit het vruchtbare westen van de
Peloponnesos: Messinia, waar het Mediterraan dieet er bijna het hele jaar
plukrijp bij ligt. Waar ranken een korte winterslaap genieten en druiven
voortbrengen met een internationaal karakter. Costa Navarino, de naam klinkt
wereldser dan die van de meeste Grieken, bezit wijngaarden, spa, luxe resort en
golfbanen. Zijn wijnen moeten een mondiale flair uitstralen want zijn gasten
doen dat ook. Navarino’s chardonnay werd door de gastvrouw excellent geselecteerd, succulent
als hij was bij het lam. De bio Kotyle 2013 kreeg een korte houtboost en modern
etiket.

Kotyle, de legendarische beker uit klei die Nestor bijna drie millennia
geleden ter hand zou hebben genomen, heeft een nog te ontdekken broer met
cabernet. Met de chardonnay kwam de zon even aan tafel, ontdooiden de gemoederen
en ontkiemde een verlangen naar de lente.