Het is zover. De liefde beukte zich een ingang. De Man sprak
zich uit op het moment dat overwinteraars het kasjmier inruilden voor lichtere
kledij. Want ook de lente is gearriveerd: volumes en doses worden bijgesteld
zodat glimlachende gezichten het volledige verleidingskamp innemen. Is het slim
om de abrupte overgang van ijskoude temperaturen naar verzengend warme
ochtenden te discuteren? Vast wel, we hebben er nu geen zin in maar dat gesprek
komt nog.

Nuttiger lijkt het om het hoofd te breken over de wijn die
bij de eerste afspraak getoverd komt. Is rosé een optie? Doet de Man-filosoof,
de poëet, de jazzfanaat, aan brosé*?

Niets te verliezen, we zijn vertrokken. De Akakies rosé van
Kir Yianni, volledig xinomavro, koud in het fietsmandje. Hopend dat de warme
temperaturen, noch de trillende handen, noch de vlinders in de buik de koele
fles bedreigen. De Man, die zich een niet-kenner noemt, ontdekt krokant fruit,
kaneel, zoethout en zuren. Hij proeft, glimlacht en bevestigt.

Hij lacht en de wereld lacht mee. Zijn appreciatie van de
wijn overtuigt me. Binnen twee dagen staat de klimaatopwarming op de agenda van
discussie.

*idioot woord voor rosé gedronken door de brothers